Polscy artyści w UK w czasie pandemii koronawirusa. Rozmowa z Dorotą Górczyńską-Bacik (odc. 2)

  • 14.09.2020, 14:33
  • A. Kuchnia-Wołosiewicz

Podziel się:

Oceń:

Polscy artyści w UK w czasie pandemii koronawirusa. Rozmowa z Dorotą Górczyńską-Bacik (odc. 2) Fot Daniel Cichy Na zdjęciu Dorota Górczyńska-Bacik.
Dorota pochodzi z Olkusza. Jest aktorką teatralną i reżyserem, malarką i poetką. Przez lata związana była z różnymi teatrami, m.in. w Olkuszu, Krakowie, Warszawie i Londynie. Obecnie jest dyrektorem Teatru Katharsis w Dunstable w UK (przy Polskiej Parafii). Często jest gościem wieczorów poetyckich i wernisaży, na których prezentuje swoją twórczość.

W poprzednim artykule miałam przyjemność przedstawić Remigiusza Juśkiewicza, który w czasie pandemii koronawirusa stworzył niezwykłe muzyczne audycje „Piosenki na koniec tygodnia”.

Jak sam przyznał, inspiracją dla jego działań była aktywność w mediach społecznościowych jego koleżanki Doroty Górczyńskiej-Bacik, czyli jednej z najcieplejszych i najserdeczniejszych osób, jakie poznałam w swoim życiu. 

Okres pandemii nie stanowił większego wyzwania dla tak kreatywnej osoby, jaką jest Dorota.

Stała się ona inspiratorką wielu fantastycznych akcji poprzez własne działania podjęte w tym trudnym czasie.

 

Kiedy świat miał zarażać się wirusem, ty zarażałaś ludzi miłością do poezji. To piękne antidotum. Skąd taki pomysł?

To był czas, w którym dużo było takich akcji, a przynajmniej właśnie się zaczynały.

Pomyślałam, że to piękna idea łączenia się na łamach Internetu z innymi i dzielenia tym, co dla nas ważne.

Tak właśnie, dokładnie 22 marca 2020, zaczęłam czytać Przypiski Kazimierza Wójtowicza, które od zawsze mi towarzyszyły.

Zawierają one ciekawe anegdoty czy myśli, którymi chciałam się podzielić z innymi.

Nie zamierzałam oczywiście prawić morałów. (śmiech!).

Później uznałam, że skoro wszyscy „siedzimy” w domach, to może warto coś zrobić.

Wyjść do ludzi, spotkać się z innymi. Wybrałam do tego celu poezję.

Przypiski czytałam każdego dnia, ale po upływie około miesiąca, przeszłam do prezentacji wierszy, jednak już nieco rzadziej, gdyż co tydzień.

Nie wiem, czy miałam tyle samo odbiorców, co przy czytaniu Przypisek, ale mam nadzieję, że i w tym przypadku znalazło się parę osób, które kochają poezję tak jak ja i które się w tym świecie metafory zatrzymały wraz ze mną. (uśmiech!)  

Co jeszcze tyczy się Przypisek, to cieszę się, że stały się inspiracją dla innych.

Zdarzały się pytania o to, gdzie można je kupić, a także podziękowania.

Pamiętam, jak moja koleżanka z Olkusza (Ewelina Winter) napisała w komentarzu: „Dobranocki, na które czekam”.  

 

Jakie jest Twoje kryterium doboru autorów, po twórczość których sięgasz? 

Autorzy pochodzą z mojej prywatnej, domowej biblioteczki.

Poznałam ich na różnych festiwalach poetyckich, w których aktywnie uczestniczę, ale też na grupie poetyckiej na FB Kształty słów.  

Na takich spotkaniach wymieniamy się tomikami, ale też wiele z nich dostałam w prezencie.  

Część autorów znam osobiści i pomyślałam, że dobrze byłoby pokazać ich światu.

Nie chcę wymieniać ich teraz z imienia i nazwiska, ponieważ było to sporo osób i bałabym się, że kogoś niechcący pominę. (śmiech!)

 

Twoje „czytanie poezji” nie odbywa się na żywo, jednak mimo tego przyciągasz uwagę wielu osób. Myślisz, że ludzie potrzebują obcowania z literaturą w trudnych momentach ich życia?

W trudnych momentach życia wszyscy uciekamy się do czegoś, co nam da nadzieję i pomoże choćby na chwilę odciągnąć złe, ponure myśli.

Wiele osób podjęło takie działania.  

Ja nie mogłam zrobić niczego z moją grupą teatralną z powodu lockdownu, dlatego postanowiłam, że będę sama nagrywać i „wrzucać” filmiki.

Nie robiłam audycji na żywo, więc nie do końca wiem, jaki naprawdę był odbiór tej mojej działalności.

Jednak, jak już wspomniałam wcześniej, wydaje mi się, że są tacy, którzy tego potrzebowali. Cieszę się, że mogłam przynieść im odrobinę uśmiechu, a i sama czerpać radość. 

 

Jak można odnaleźć Twoje spotkania z poezją?  Facebook, YouTube…? 

Moje nagrania publikuję na FB oraz na moim kanale na YouTube: Dorota Górczyńska-Bacik.  

Zazwyczaj raz w tygodniu jest nowy film, ale nie ma to miejsca w jeden konkretny dzień.

 

W trakcie pandemii na swoim profilu facb

ookowym zamieściłaś wirtualne życzenia na Dzień Matki w postaci produkcji filmowej zrealizowanej przez Teatru Katharsis. Skąd taki pomysł?

To było bardzo spontaniczne działanie.

Chcieliśmy zrobić coś jednocześnie na Dzień Dziecka i Dzień Matki.

Mogliśmy się spotykać tylko na zewnątrz i jedynie w dwie osoby, zatem siedzieliśmy „kilometry” od siebie. (śmiech!)

Zastanawialiśmy się, jak zrobić coś ciekawego bez możliwości odbywania prób.

Nie mieliśmy gotowego scenariusza.

Od strony technicznej również było to trudne.

Jedna wielka improwizacja, ale udana. 

 

Przymusowe zamknięcie w domu zaowocowało też tym, że namalowałaś wiele obrazów. Czy one w jakiś sposób odnosiły się do zaistniałej sytuacji  - lockdownu? 

Moja twórczość jest utrzymana w klimacie zamyślenia, zadumy, można się odważyć na porównanie do dekadentyzmu.

Tyczy się to zarówno poezji jak i malarstwa.

Ta ostatnia przygoda zaczęła się kilka lat temu.

Nie sądziłam, że potrafię operować pędzlem. Nigdy nawet nie lubiłam lekcji plastyki w szkole. 

Często inspiruje się fotografią Daniela Cichego (Jego twórczość przemawia do mnie), ale również maluję to, co mi w duszy gra.

Muszę bowiem coś poczuć, żeby móc malować.  To jest tak jakby tworzyć wiersz, tylko za pomocą pędzli i olejów. 

Obrazy, które namalowałam podczas pandemii, były raczej wyrazem tego, co ja przeżywałam/czułam w tym czasie, niż jakąś formą oddziaływania na innych. 

 

Obecnie przygotowujesz wraz z aktorami Twojego teatru słuchowisko dla dzieci i młodzieży?

To prawda. Jak już wspominałam, nie możemy obecnie spotykać się na sali na próbach, dlatego trzeba było poszukać innej formy dla naszej aktywności.

Od dawna chciała przygotować słuchowiska. Zaistniały lockdown stworzył idealną okazję ku temu. 

Dostaliśmy propozycję współpracy od radia ISLANDERS,  w którym będą prezentowane słuchowiska.

Jest to ciekawe przedsięwzięcie od strony technicznej, gdyż mocno utrudnione przez obostrzenia związane z wirusem, które oczywiście szanujemy i przestrzegamy ich.

Autorką scenariuszy jest Ewa Taylor, a ja robię montaż.

Nasz projekt skierowany jest do dzieci i młodzieży, którym chcemy przybliżyć polskie legendy – szczególnie atmosferę w nich panującą, czyli tę aurę tajemniczości i magii.  

Ma to, w moim odczuciu, ciekawą formę rozmów i przekomarzania się wnucząt z babcią. 

 

Jesteś promykiem słońca, który ogrzewa ludzkie serca. Skąd czerpiesz swoją radość? Czy masz jakąś receptę na szczęście, którą możesz się podzielić? 

Chciałabym bardzo móc zasłużyć na takie słowa.

Myślę, że czerpię energię z obcowania z ludźmi – to bardzo ważne,  ale także z wiary i z moich pasji.  

Jako młoda dziewczyna, kiedy smutek ogarniał moją duszę, wyobrażałam sobie istnienie pewnych światełek nadziei, do których chcę dążyć i które na mnie czekają.

Jak to ktoś pięknie powiedział, „oczekiwanie wyznacza godziny radości”.

Bardzo lubię także słowa: „to również minie”, które pozwalają nabrać dystansu.

Coś, co ma miejsce teraz, nie będzie wieczne – ani radości, ani smutki, dlatego warto zawsze z nadzieją spoglądać w przyszłość. 

A. Kuchnia-Wołosiewicz

Komentarze (0)

Dodanie komentarza oznacza akceptację regulaminu. Treści wulgarne, obraźliwe, naruszające regulamin będą usuwane.

Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu WielkaBrytaniaOnline.co.uk , który jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.

Pozostałe